06-02-05

niet perfect, maar mijn perfectie

Het doet pijn, maar het lucht op.
Er is een tijdelijke zekerheid die zorgt voor een voortdurende onzekerheid
Je wilt me, maar je wilt me ook niet.
Je hoofd is verward en ik kan ze zeker niet ontrafelen beweer je.
Je gevoel is in strijd met je verstand en uiteindelijk wint het laatste.
Huilen en niet willen getroost worden
Niets zeggen en tegelijkertijd eindeloos veel bedoelen. 
 
Daarnet vernomen dat de man die mijn  perfectie zo dicht evenaart, even tijd nodig heeft op alles te ordenene. Dat het eventjes niet meer gaat, dan hij echt tijd nodig heeft en dat ik helaas eventjes niet in zijn schema pas. Ik hoorde niet in zijn toekomstplannen. Neen ik was degene die zijn vaste plannen plots een andere wending kon geven en dat kon hij helaas niet aanvaarden  Hij ziet me graag, dat weet ik, maar hij wilt zo graag dat andere pad op.  Ook al beseft hij niet dat hij beide kan hebben, dat ik hem wil volgen op dat pad, gewoon omdat de paden naar hetzelfde leiden...
Ik beloof hem zijn pad niet te boycotten, maar dat houdt ook in dat alle voetstappen op zijn weg moet uitvegen. Ik besef het nog niet, maar zonet heb ik de jongen die het dichts vanal al bij mijn perfectie gestaan heeft laten weggaan...
 
Laat me astublieft gewoon geloven dat hij mijn pad nog kruist, dat de tijd gewoon nog niet gekomen is...

05:43 Gepost door *tasha* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.