14-02-05

Het einde...

Waar een begin is, is een einde
en dat einde is dan weer een nieuw begin.
 
Deze poging om anoniem te bloggen is mislukt (twee mensen wisten me te achterhalen, ben ik dan toch zo doorzichtig?) 
De ontmaskering is één reden waarom ik deze blog beeindig en daarnaast merk ik ook dat ik er geen voldoening uit haal, ik werk verdrink nog meer in de vijver van het onbereikbare door er telkens weer mee geconfronteerd te geraken. Wanneer ik mijn diepste gevoelens in een boekje schrijf dan kan ik de bladzijde omslaan en doe ik pas het boekje open als ik dat wil.  Wanneer ik de blog open, dan herbeleef ik weer heel de geschiedenis...
Bij deze wil ik de volgende laatste woorden hier plaatsen: 
 
THE END 

22:22 Gepost door *tasha* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-02-05

troost

De liefde blijft eeuwig voorleven in onze herinneringen
Een magere troost, maar het blijft een troost!
 
Ik ben nog altijd op zoek naar die ene weg naar het geluk...

14:38 Gepost door *tasha* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-02-05

Ontwijken

Jij, mijn grootste liefde van dit moment,
 ontwijkt mij, de liefde die je niet kan aanvaarden.
 
Ik weet ik het, ik beloofde je gerust te laten maar het is niet gemakkelijk, het is zelfs moeilijk!
Ik kan het niet laten om nog es te kijken naar je foto,
ik kan het niet laten om nog eens ons liedje te beluisteren,
ik moet me bedwingen om niet te bellen,
ik moet me bedwingen om je niet aan te klikken via msn
Ik weet dat het allemaal een zin heeft, alleen vind ik deze even niet!

17:40 Gepost door *tasha* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-02-05

verboden liefde?

Kussen zonder te mogen genieten,
passie zonder ze te mogen uiten,
lief hebben zonder te mogen spreken over dé liefde,
aanrakingen zonder te mogen raken,
blikken zonder iets te zeggen.

De jongen die ik ooit 'mijn' jongen kon noemen,
noemt iemand anders nu: mijn liefste...
Toch vertelde hij me onlangs dat ik gelijksta met passie en oprecht geluk,dat hij me graag ziet, dat hij me lief heeft en dat hij dat tikkeltje boven vriendschap bezit voor mij...



 
 


























15:17 Gepost door *tasha* | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

nog onbereikbaarder

We moeten afstand nemen, we hebben afstand nodig.
Het lijkt doenbaar, maar doe het maar es.
 
Daarnet nog wiste ik je nummer uit mijn gsm,
maar ik noteerde ze wel op papier.
Ik beluisterde voor de laaste keer ons liedje en stopte de cd weg,
maar de melodie blijft hangen.
Ik haalde je foto weg,
maar het beeld blijft gewoon hangen.
Ik zou je kunnen bereiken,
maar dan weet ik dat je onbereikbaarder wordt.
 
 
 

13:41 Gepost door *tasha* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

niet perfect, maar mijn perfectie

Het doet pijn, maar het lucht op.
Er is een tijdelijke zekerheid die zorgt voor een voortdurende onzekerheid
Je wilt me, maar je wilt me ook niet.
Je hoofd is verward en ik kan ze zeker niet ontrafelen beweer je.
Je gevoel is in strijd met je verstand en uiteindelijk wint het laatste.
Huilen en niet willen getroost worden
Niets zeggen en tegelijkertijd eindeloos veel bedoelen. 
 
Daarnet vernomen dat de man die mijn  perfectie zo dicht evenaart, even tijd nodig heeft op alles te ordenene. Dat het eventjes niet meer gaat, dan hij echt tijd nodig heeft en dat ik helaas eventjes niet in zijn schema pas. Ik hoorde niet in zijn toekomstplannen. Neen ik was degene die zijn vaste plannen plots een andere wending kon geven en dat kon hij helaas niet aanvaarden  Hij ziet me graag, dat weet ik, maar hij wilt zo graag dat andere pad op.  Ook al beseft hij niet dat hij beide kan hebben, dat ik hem wil volgen op dat pad, gewoon omdat de paden naar hetzelfde leiden...
Ik beloof hem zijn pad niet te boycotten, maar dat houdt ook in dat alle voetstappen op zijn weg moet uitvegen. Ik besef het nog niet, maar zonet heb ik de jongen die het dichts vanal al bij mijn perfectie gestaan heeft laten weggaan...
 
Laat me astublieft gewoon geloven dat hij mijn pad nog kruist, dat de tijd gewoon nog niet gekomen is...

05:43 Gepost door *tasha* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

zaterdagnacht...

Daar stond je dan, zoals bijna elke zaterdag, aan de ingang van een bekende discotheek.  Normaal gezien ben je zo vriendelijk om mij voor alle andere mensen binnen te laten zodat ik niet in de koude hoef te wachten, maar vandaag was een uitzondering.
Je keek me aan en vroeg me met hoeveel ik naar binnen wilde. Toen bleek dat mijn compagie al eerder geweigerd werd aan de deur, kon je niet anders dan ze opnieuw weigeren. 
Ik zag in je ogen pijn, want maar al te goed weet ik dat jij valt op mijn uiterlijke ik (tja mijn innerlijk ik ken je echter niet!).
Het deed pijn ik wist het, maar de druk van de gespierde securitymannen was te hoog.
Je kon er niet aan doen, ik begrijp het wel maar kvond het eerlijk gezegd niet echt cool van je. Je had het tenminste kunnen proberen. 
Ik mocht wel binnen, dat was geen probleem, maar omwille van een beetje ethisch handelen deed ik dit niet, ook al betekende dit dat ik deze keer geen glimp kon opvangen de onbereikbare man die telkens weer bereikbaarder wordt!

05:34 Gepost door *tasha* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |